Tom Clancy’s Splinter Cell: Double Agent

To było w 2002 roku, kiedy po raz pierwszy spotkaliśmy Sama Fishera, znużonego, ale niezwykle utalentowanego tajnego agenta, który został wysłany na cały świat, aby zająć się najbardziej poufnymi, tajnymi operacjami przeprowadzanymi przez Stany Zjednoczone. Splinter Cell firmy Tom Clancy stał się jedną z najważniejszych marek oryginalnego Xboksa, dzięki niewiarygodnie realistycznej grafice i zaawansowanej rozgrywce typu stealth. Wydaje się rozsądne podejście do tej najnowszej odsłony z wysokimi oczekiwaniami: z tym, co Splinter Cell zrobił na Xboksie, z pewnością może zrobić o wiele więcej na konsoli Xbox 360. Jednak pomimo przekonującej nowej przesłanki, która zmusza Fishera do podjęcia trudnych wyborów moralnych aby zinfiltrować grupę terrorystyczną, kampanię Splinter Cell Double Agent najlepiej można opisać jako Splinter Cell ze świeżą warstwą farby. Pojedyncza część gry posiada wszystkie mocne i słabe strony, które fani serii oczekują. Z drugiej strony, odświeżająco oryginalny komponent gry wieloosobowej, który jest jak cała oddzielna gra, od czasu ostatniej gry zawiera wiele interesujących zmian, dzięki czemu jest to połowa świetnej paczki.

Mimo że gry Splinter Cell noszą imię znanego autora, nigdy nie były szczególnie dobre w opowiadaniu historii, mimo że Sam Fisher zawsze wyróżniał się jako znakomita postać. Podwójny Agent daje wrażenie, że może zwalczyć ten trend. Na początku gry Fisher traci spokój i ląduje w więzieniu po tym, jak otrzymał bardzo złe wieści. Niestety, nie ma prawdziwego prześledzenia tego punktu fabuły, ponieważ uwięzienie Fishera okazało się być ustawieniem, które pozwoliłoby mu wejść w porządek z grupą terrorystów, dziwnie zwaną Armią Johna Browna (JBA). JBA wstępnie akceptuje Fishera jako swojego własnego … ale wciąż pracuje dla Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (NSA), która nakazuje mu grać ładnie i dowiadywać się, co powoduje, że ci terroryści tak się czują. Przywódcy terrorystów mają jakąś osobowość, ale mają dość konwencjonalny plan. Całe założenie gry jest cienkie, ponieważ Fisher wciąż otrzymuje kluczowe zadania od złych, którzy w niewytłumaczalny sposób dostarczają mu eksperymentalny rządowy karabin szturmowy, którego zawsze używał. W końcu będziesz się zastanawiać, dlaczego Sam nie może po prostu zabić ich wszystkich i skończyć z tym. Ale twoja cierpliwość zostanie nagrodzona, ponieważ jest pełen akcji finał i wiele zakończeń, na które czekamy w oparciu o wybory dokonane po drodze.

Z punktu widzenia gry ostatecznie nie ma zbyt wielu nowych lub odmiennych w kampanii dla pojedynczego gracza z Double Agent w porównaniu z poprzednią grą, Chaos Theory. Jeśli grałeś w tę grę, spróbuj użyć tych samych ruchów i zdolności, aby przejść przez niebezpieczne poziomy Dwoisty Agent, wszystkie czołgające się z patrolami wroga. Przede wszystkim będziesz cicho skradał się przez te poziomy, utrzymując niski profil, czasami skradając się zza przeciwników, albo wepchnąć ich w uchwyt werbunku na sesję przesłuchań, albo po prostu szybko ich wyrzucić z nędzy, śmiertelny atak nożem. Sterowanie jest trudne do opanowania, jeśli jeszcze ich nie znasz, ponieważ nawet prosta czynność otwierania drzwi przedstawia wiele opcji: zatrzaśnij ją, użyj kabla optycznego, aby zobaczyć, co jest po drugiej stronie i nie tylko. Ale kilka zręcznych misji szkoleniowych sprawia, że ​​krzywa uczenia się jest bardziej znośna. Gdy trafisz na prawdziwą misję, siły wroga odpowiedzą na ciebie, używając tej samej taktyki i zachowania, które prawdopodobnie rozpoznasz z poprzednich gier, które wciąż nie mogą być uważane za niezwykły pokaz sztucznej inteligencji. Jeśli poruszysz się zbyt szybko, pobliscy strażnicy będą wędrować, szukając ciebie. A jeśli cię zauważą, uciekną za osłoną i otworzą ogień. Tak naprawdę to jest. Chociaż otoczenie gry jest zupełnie nowe, a niektóre są bardzo imponujące, widząc wszystkie ruchy, animacje i efekty dźwiękowe z recyklingu, kampania kampanii Double Agent to raczej aktualizacja niż pełna kontynuacja.

Istnieje jednak nowy system zaufania, który nadaje misjom inny, często bardziej swobodny ton niż misje z poprzednich gier Splinter Cell. Są też momenty podczas kampanii, kiedy Fisher musi podjąć trudny moralny wybór, aby pozostać w dobrych łaskach JBA, choć można zliczyć te chwile z jednej strony. System zaufania zmusza cię przede wszystkim do większej ostrożności. Dostrzeżenie przez wrogów spowoduje utratę zaufania NSA lub JBA i jeśli skończy się jeden z dwóch mierników zaufania, gra się kończy. Mierniki zaufania przenoszą się z misji na misję, ale wypełniając opcjonalne cele misji zarówno dla JBA, jak i NSA, możesz pozostać w dobrych łaskach obu organizacji. W praktyce, na domyślnym poziomie trudności, nie jest trudno utrzymać zaufanie z obu stron. Mimo to gra cofa się od teorii chaosu, włączając w to wiele potencjalnie frustrujących sytuacji, w których mogą wystąpić sytuacje awaryjne, na przykład gdy terroryści JBA złapią cię, próbując wybrać zamek w ich bazie. Kara nie zawsze jest tak dotkliwa, jak gdyby agent JBA przyłapał cię na przechadzaniu się po ograniczonym obszarze, będzie cię ścigał, gdy miernik zaufania słabnie. Jest to zwykle wystarczająco dobry powód, aby załadować zapisaną grę. System zaufania tworzy interesujący zwrot, ale Double Agent w dalszym ciągu sprowadza się głównie do liniowej serii ukrytych misji, z których każda ma kilka głównych celów i kilka opcjonalnych zadań dodatkowych.

Misje bazowe JBA są nową koncepcją dla Splinter Cell i są trafione. Masz ok. 30 minut na węszenie i starasz się osiągnąć jak najwięcej różnych celów, jak to tylko możliwe. Sam nie może atakować swoich wrogów podczas tych sekwencji, a jeśli zostanie przyłapany przez swoich braci JBA, ich reakcje są po prostu niewiarygodne. Z drugiej strony, sposób, w jaki Sam przechodzi z przypadkowego spaceru w jego niskie ukradkowe kucanie, kiedy wchodzi w ograniczony obszar, jest świetnym, natychmiastowym wskazaniem, że zamierzasz przeprowadzić ryzykowny biznes. Przechodzenie przez nieokreślone jest napięte i daje satysfakcję, chociaż te otwarte, czysto-ukryte misje będą często przeładowywać zapisane gry, dopóki nie znajdziesz odpowiedniego sposobu na przejście przez zabezpieczenia JBA. Pierwsze dwie wizyty w bazie JBA są zabawne, ale ponieważ powrócisz tutaj niemal w każdej większej misji, po chwili jest mniej ekscytująca. Podczas jednej z takich misji musisz odszyfrować wiadomość e-mail, wypełniając puzzle 3D sudoku, co wydaje się dziwnie nie na miejscu.

Główne zadania Fishera w Podwójnym agencie zabierają go wszędzie od ogromnego tankowca złapanego w mroźną, zimną rosyjską zimę, do gorącego, gorącego afrykańskiego miasta, które jest zrujnowane przez wojnę. Co ciekawe, większość z tych misji odbywa się w biały dzień, więc Fisher będzie musiał ukrywać się za osłoną znacznie częściej, niż będzie musiał przejść przez cienie. Prawdę mówiąc, mógłbyś przebrnąć przez całą kampanię, nie używając nigdy swoich gogli noktowizyjnych, a on i tak nie dostanie ich nawet przez połowę czasu. Główne misje gry są dość długie i wymagające, a od Ciebie zależy, czy spróbujesz przemknąć obok swoich wrogów, czy walczyć z nimi.

Strzelanie w Double Agent jest dokładnie takie samo jak wcześniej, więc nie jest szczególnie satysfakcjonujące i jest w większości środkiem do osiągnięcia celu. Musisz celować, stojąc nieruchomo, aby strzelać z jakąkolwiek dokładnością, a Fisher porusza się wolno, gdy jego broń jest w każdym razie wyposażona, co uniemożliwia ci grę w tę lub inną grę Splinter Cell w trybie run-and-gun. A poza tym wyciszony pistolet i karabin, który Fisher używa, nie pakują się zbyt mocno. Fisher ma te same szybkie, śmiercionośne i nieśmiertelne ataki w walce wręcz, które miał w Chaos Theory, i pozostaje na tyle potężny, by pokonać jednego lub dwóch strażników.

Jedną z wartych odnotowania zmian w rozgrywce jest to, że w ukłon w stronę Halo 2 nie ma pakietów zdrowia – życie Fishera odzyskuje się automatycznie, jeśli przez kilka sekund unika obrażeń. Nie ma to większego wpływu na realizm gry niż na pakiety zdrowia, ale daje o jedną rzecz mniejszą i prawdopodobnie sprawia, że ​​gra jest ogólnie łatwiejsza. Oczywiście nadal możesz zostać zabity bardzo szybko, jeśli niespodziewanie zostanie złapany przez przeciwnika z karabinu. Mimo, że gwałtowne podejście jest często najłatwiejszym wyjściem, nie zawsze jest to opcja na trudnym poziomie trudności, który uruchamia cię bez żadnej amunicji i sprawia, że ​​tracisz dużo więcej zaufania NSA lub JBA za każdym razem, gdy się poślizgniesz. Na szczęście Fisher ma teraz dostęp do mapy ekranowej, która wskazuje na wrogów znajdujących się w pobliżu. Jedyny haczyk polega na tym, że mapa odświeży się tylko wtedy, gdy przestanie się poruszać, więc musisz ostrożnie stąpać. Możesz również uzyskać dostęp do bardziej szczegółowej mapy 3D, co może być mylące w czytaniu na niektórych większych poziomach, ale nadal jest niezbędne do zlokalizowania niektórych z twoich celów.

Kampania dla jednego gracza Double Agenta ma mniej więcej taką samą długość jak w poprzednich grach, więc powinieneś być w stanie przejść przez nią po raz pierwszy od 10 godzin lub mniej. Jest tam pewna wartość powtórki: wyższy poziom trudności, liczne odblokowujące się gadżety, które możesz zdobyć, wykonując opcjonalne misje, wiele zakończeń i kilka odblokowanych osiągnięć, które są trudne do zdobycia za pierwszym razem. Jednak większość tej wartości w grze pochodzi z trybu wieloosobowego. Wciąż opiera się na innowacyjnej koncepcji z Splinter Cell Pandora Tomorrow, która rzuciła małe zespoły szybkich i zwinnych szpiegów na ciężko uzbrojonych najemników; ale tempo jest szybsze, możesz mieć sześciu graczy w meczu (do czterech), a całe doświadczenie jest bardziej usprawnione i nieco mniej skomplikowane niż poprzednie wersje. Co ciekawe, gra zabrania również grania na wszystkich dostępnych mapach, dopóki nie zdobędziesz doświadczenia, co jest dobre, ponieważ każda z około 10 map jest misternie zaprojektowana i musisz nauczyć się ich tajników zanim będziesz mógł grać na nich skutecznie.

Dwie ostatnie gry Splinter Cell oferowały wiele wariantów gry dla każdej mapy, ale wszystkie były bardzo podobne. W Double Agent punkt każdej mapy jest całkiem jasny: szpiedzy muszą pobrać pliki z jednego z kilku różnych terminali i zwrócić te pliki do swojego punktu wstawienia, podczas gdy najemnicy muszą je zatrzymać. Mimo że dotyczy to dwóch ostatnich gier Splinter Cell, to fakt, że szpiedzy i najemnicy grają tak inaczej, sprawia, że ​​tryb multiplayer jest wyjątkowy. Szpiedzy są kontrolowani z perspektywy trzeciej osoby, jak Sam Fisher, podczas gdy najemnicy są kontrolowani ściśle z punktu widzenia pierwszej osoby. Najemnicy nadrabiają mniejszą manewrowością i sytuacyjną świadomość, między innymi pakując duży pistolet z nieograniczoną amunicją.

Szpiedzy są jeszcze mniej podobni do Sama Fishera niż kiedyś, co jest świetne. Poruszają się około dwa razy szybciej niż Fisher i mają wiele własnych unikatowych ruchów i animacji. To, czego już nie mają, to jakakolwiek konwencjonalna broń, choć mogą nadal używać granatów dymnych i innych gadżetów, a także ich najnowocześniejszej opaski do zneutralizowania systemów broni najemników. To samo urządzenie służy do usuwania świateł, tłuczonego szkła i pobierania cennych plików – proces ten zajmuje niebezpieczną liczbę sekund. Gdy tylko szpieg rozpoczyna pobieranie plików z terminala, najemnicy są o tym powiadamiani i mogą postępować zgodnie z wyświetlaną minimapą, aby szybko dostać się do akcji. Jednak wyśledzenie tych nieznośnych szpiegów może być nadal trudne, ponieważ większość map dla wielu graczy w Double Agent jest bardzo, bardzo ciemna, w przeciwieństwie do misji dla jednego gracza.

Szpiedzy nie mogą wytrzymać dużych obrażeń od karabinów maszynowych najemników, ale wciąż mogą wykupić najemników, upuszczając im głowy lub skradając się za nimi i łamiąc im szyje. Najemnicy mogą z kolei uderzać szpiegów o ziemię, machając karabinami i wykańczać ich potężnym kolanem. Fajnie jest rozpoczynać tego typu ruchy w grze wieloosobowej, choć w typowym pojedynku jest znacznie więcej skradania się i podkradania niż walka wręcz. Mimo to tempo jest szybsze i lepsze niż w poprzednich wersjach tego trybu dla wielu graczy. Szpiedzy nie muszą martwić się o to, że zostaną złapani przez laserowe druty i inne mechanizmy obronne, ale mają więcej obaw przed najemnikami, którzy szybko odkrywają je, gdy tylko zaczną pobierać dane z terminala. Warto zauważyć, że posiadanie sześciu graczy w tych meczach ma również duży wpływ na tempo i strategię. Szpiedzy z pozoru muszą pracować nieco trudniej niż najemnicy, aby osiągnąć swoje cele, ale poprzez rozprzestrzenianie się i atakowanie różnych terminali w tym samym czasie, mogą dzielić i rządzić. Najemnicy mogą w międzyczasie używać specjalnego trybu wizyjnego, aby wykryć szpiegów, którzy próbują pobrać pliki, co pozwala im na dość podstępne sami.

Gdy grasz i wygrywasz kolejne mecze, możesz odblokować wiele osiągnięć i innych bonusów (np. Kilka alternatywnych strojów dla szpiegów i najemników), aby wynagrodzić twój ciągły wysiłek. Możesz grać zarówno w meczach rankingowych, jak i nierankingowych online, a ponieważ koordynacja jest kluczem do sukcesu w tej grze, możesz także utworzyć drużynę z kilkoma przyjaciółmi i rywalizować z innymi drużynami. Co ciekawe, Double Agent opcjonalnie pozwala grać przeciwko botom kontrolowanym komputerowo po stronie najemników, ale nie po stronie szpiega, prawdopodobnie dlatego, że szpiedzy mają zbyt skomplikowane zadania, aby sztuczna inteligencja mogła sobie z nimi poradzić. Sztuczna inteligencja najemników jest dostępna w trzech trudnych sytuacjach i stanowi poważne wyzwanie. Podwójny agent oferuje również serię wspólnych misji, które rzucają ciebie i dwóch innych graczy jako szpiegów i stawiają cię przeciwko komputerowym najemnikom. Niektóre z tych misji mają nawet konkurencyjny charakter. Są one zasadniczo podobne do podstawowej gry dla wielu graczy, ale nie mają ludzkich graczy kontrolujących najemników. Nie są to więc samodzielne, oparte na fabule misje co-op, co widać w teorii Chaosu, ale jest ich o wiele więcej niż w poprzedniej grze, a rozgrywka jest szybsza i bardziej ekscytująca.

Tym, co od razu wyróżniało się w oryginalnej grze Splinter Cell, była jej prezentacja, ale prezentacja serii stała się odczuwalna. Pod względem wizualnym Double Agent spełnia wysokie standardy serii, ale nie podejmuje wyraźnych wysiłków, aby je przekroczyć. Z pewnością ta nowa gra wygląda o wiele czystsze i bardziej szczegółowe w HD na konsoli Xbox 360 niż stare gry na Xboksie, ale oprócz wielu dodatkowych szczegółów charakterystycznych dla modelu postaci Fishera i fantastycznie wyglądającego poziomu w Afryce, ulepszenia prezentacji nie są znaczące. Niektóre nieestetyczne przypadki klatek na sekundę pojawiają się nawet od czasu do czasu, a efekty dźwiękowe, mimo że nadal pasują, wydają się być przetwarzane od pierwszego Splinter Cell. Niektóre dość długie czasy ładowania i niewygodny system menu również nieznacznie wpływają na ogólne wrażenia. Przejście z trybów dla pojedynczego gracza do trybu wieloosobowego może zająć trochę czasu, a podczas ładowania wielu ekranów przed każdym meczem otrzymasz te same podstawowe informacje o samouczku, które są przydatne tylko kilka razy. Na szczęście żwawo-dźwięczny Michael Ironside wciąż ma dobre wyniki jako Fisher, ale w skrypcie jest mniej żartów i suchych humorów w porównaniu z Chaos Theory. Reszta głosem jest solidna i można tylko powiedzieć coś dobrego o nowej ścieżce dźwiękowej gry, która doskonale pasuje do dźwięków superspowych, które stają się głośniejsze i bardziej napięte, gdy Fisher zbliża się do wroga. Muzyka pojawia się również w kluczowych momentach podczas gry wieloosobowej – kiedy nadejdzie czas, aby szpieg dostarczył te pliki do ekstrakcji lub umrzeć próbując.

Sam Fisher jest gwiazdą serii Splinter Cell, więc to dziwne, że gry wieloosobowe tych gier, w których w żaden sposób nie uczestniczy, wydają się ewoluować znacznie szybciej niż kampanie solo. Podwójne atuty agenta Splinter Cell na jednoosobową rozgrywkę nie dają zaskakująco odmiennych wrażeń z poprzednich gier, ale to nie znaczy, że wciąż nie są jednymi z najlepszych ukrytych akcji. W międzyczasie część gry wieloosobowej wprowadza pewne innowacyjne zmiany, które wydają się być lepsze i które ułatwiają wejście w ten unikalny tryb i często są bardziej ekscytujące niż wcześniej. A te dwie części składają się na doskonałą grę.

Comments

(0 Comments)

Twój adres email nie zostanie opublikowany.